SULLY

SULLY

 

Πρωταγωνιστούν:

Τομ Χανκς, Άαρον Έκχαρτ, Λόρα Λίνεϊ, Άνα Γκαν, Μάικ Ο’Μάλεϊ, Τζέιμι Σέρινταν


Σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ

Σενάριο:  Τοντ Κομαρνίκι

Παραγωγή: Κλιντ Ίστγουντ, Φρανκ Μάρσαλ, Άλιν Στιούαρτ, Τιμ Μουρ
Φωτογραφία: Τομ Στερν
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Τζέιμς Μουρακάμι

Μοντάζ: Μπλου Μάρεϊ

Μουσική: Κρίστιαν Τζέικομπ, The Tierney Sutton Band

Κοστούμια: Ντέμπορα Χόπερ

Διάρκεια: 96’
Ημερομηνία Εξόδου: 8 Σεπτεμβρίου
Διανομή: Tanweer

 

Main Trailer – https://youtu.be/Pq_alHeQM6E

Facebook Page – https://www.facebook.com/tanweergreece/?fref=ts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΥΝΟΨΗ

 

Μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία της ταινίας «Ελεύθερος Σκοπευτής», ο πολυβραβευμένος και καταξιωμένος Αμερικάνος σκηνοθέτης Κλιντ Ίστγουντ ετοιμάζεται για το νέο του κινηματογραφικό project που για μια ακόμη φορά βασίζεται στα ηρωικά κατορθώματα ενός γενναίου ανδρός. Η ταινία θα μας διηγηθεί την δραματική ιστορία της ζωής του Κυβερνήτη Τσέσλι ‘Σάλι’ Σάλενμπέργκερ, που έγινε ήρωας για όλη τη χώρα, όταν προσγείωσε το χωρίς κινητήρες αεροπλάνο που πιλόταρε στον Ποταμό Χάντσον, σώζοντας τις ζωές όλων των επιβατών.

Το σενάριο της ταινίας είναι του Τοντ Κομαρνίκι και είναι βασισμένο στο βιβλίο, Highest Duty: My Search for What Really Matters, των Σάλενμπέργκερ και Τζέφρι Ζόσλοου.

Η ταινία δεν θα μείνει μόνο στο σχεδόν απίθανο κατόρθωμα της ασφαλούς προσγείωσης του αεροσκάφους στο νερό, το οποίο άφησε με κομμένη την ανάσα τους θεατές σε όλο τον κόσμο, αλλά θα μας διηγηθεί τις δραματικές στιγμές που εκτυλίσσονταν στο παρασκήνιο και που θα μπορούσαν να στοιχήσουν την φήμη και δουλειά του πιλότου.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του πιλότου θα δούμε τον βραβευμένο με Όσκαρ, Τομ Χανκς («Philadelphia». «Forrest Gump»). Δίπλα του η τρις υποψήφια για Όσκαρ, Λόρα Λίνεϊ («Savages», «Kinsey», «You Can Count on Me»), η δις βραβευμένη με Έμμυ Β’ Γυναικείου Ρόλου για Δραματική Σειρά, Άννα Γκαν («Breaking Bad») και ο Άαρον Έκχαρτ («Thank You for Smoking». «The Dark Knight»).

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

 

SULLY

Κανείς δεν μας προειδοποίησε. Κανείς δεν είπε ότι θα χάσουμε

και τους δύο κινητήρες σε τόσο χαμηλό υψόμετρο

όσο κανένα άλλο τζετ στην ιστορία.

 

“Brace, brace, brace—κάτω τα κεφάλια, μείνετε κάτω!”

Λίγα λεπτά μετά την απογείωση από το αεροδρόμιο LaGuardia της Νέας Υόρκης, ένα σμήνος πουλιών πέφτει στην πτήση 1549 της US Airways, θέτοντας εκτός λειτουργίας και τους δύο κινητήρες στα μόλις 2800 πόδια και προκαλώντας την ανάγκη για άμεση αναγκαστική προσγείωση στο νερό. Είναι, όπως θα μάθουμε, ένα περιστατικό άνευ προηγούμενου. «Κανείς δεν είχε εκπαιδευτεί για μία τέτοια κατάσταση,» λέει ο Τομ Χανκς, ο οποίος πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Κυβερνήτη Τσέσλι Σαλενμπέργκερ, στην ταινία «Sully» από τον σκηνοθέτη/παραγωγό Κλιντ Ίστγουντ.

Η ταινία διηγείται τα πραγματικά γεγονότα εκείνης της κρύας μέρας του Ιανουαρίου του 2009. Στο αεροπλάνο επέβαιναν 150 επιβάτες και πενταμελές πλήρωμα και δεν χάθηκε καμία ζωή ούτε στον αέρα αλλά ούτε και στο νερό. Όπως αποκαλύπτει ο ίδιος ο “Sully”, τις ημέρες μετά το αποκαλούμενο ως «Θαύμα του ποταμού Χάντσον», ο πιλότος με την πολυετή εμπειρία και την απόλυτη ψυχραιμία μπροστά σε μια πιθανή καταστροφή, θα καλείτο επανειλημμένα να δικαιολογήσει τις πράξεις του ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας Εθνικών Μεταφορών (NTSB).

Αυτό ακριβώς το κομμάτι της ιστορίας, που δεν έγινε γνωστό στο κοινό, κέντρισε το ενδιαφέρον του Ίστγουντ. «Ένας άνθρωπος που καταφέρνει να διατηρήσει την ψυχραιμία του όταν χάνει και τους δύο κινητήρες και διαχειρίζεται τα προβλήματα χωρίς πανικό, είναι ιδιαίτερος χαρακτήρας και αξίζει να τον παρακολουθήσεις σε μία ταινία. Για μένα όμως, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον η διαμάχη που ξέσπασε αμέσως μετά, όταν οι ειδικοί αμφισβήτησαν τις αποφάσεις του κατά τη διάρκεια της έρευνας που διεξήχθη, παρά το γεγονός ότι έσωσε τόσες πολλές ζωές.»

«Δεν είμαι πιλότος,» λέει ο Χανκς, «αλλά υποτίθεται ότι δεν χρειάζεται να ξέρεις να κάνεις τέτοιου είδους προσγειώσεις. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που κατάλαβε τις πραγματικές προεκτάσεις των πράξεων του και τι σήμαιναν αυτές. Δεν θα τον ακούσεις ποτέ να λέει ότι είναι ήρωας, αλλά ήξερε ότι μπορούσε να καταφέρει την προσγείωση. Η πράξη του ήταν εξαιρετικά ηρωική και πλήρωσε το τίμημα.»

Ένα τίμημα που πλήρωσε όχι μόνο την ημέρα που μαζί με τον συγκυβερνήτη του, Τζεφ Σκάιλς, βρέθηκαν ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής, αλλά και κάθε βράδυ, όταν οι εφιάλτες για το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν είχε αποφασίσει να γυρίσει πίσω και να αναζητήσει ένα ασφαλέστερο σημείο για προσγείωση, στοίχειωναν τον ύπνο του. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο Highest Duty, του Σαλενμπέργκερ και του συγγραφέα Τζέφρι Σάσλοφ και εστιάζει στην άγνωστη ιστορία, της οποίας οι λεπτομέρειες δεν έγιναν ποτέ ευρέως γνωστές.

Ο παραγωγός Άλιν Στιούαρτ μιλάει για τις πρώτες επαφές με τον Σαλενμπέργκερ «Όταν ο Sully άρχισε να μας λέει τις λεπτομέρειες για το τι του συνέβη μετά το περιστατικό, συνειδητοποίησα ότι εκεί έπρεπε να βασιστεί η ταινία. Αναθέσαμε στον εκπληκτικό σεναριογράφο Τοντ Κομαμίτσκι να προσαρμόσει το βιβλίο και κατάφερε να πιάσει την ουσία του Sully, ενός απλού ανθρώπου, που το μόνο που λέει είναι ότι απλά έκανε καλά τη δουλειά του.»

«Ο Sully είναι ένας άνθρωπος που όλη του τη ζωή προετοιμαζόταν χωρίς να το ξέρει να καταφέρει αυτό το απίθανο πράγμα που κατάφερε,» παρατηρεί ο Κομαμίτσκι. «Δέκα λεπτά να περάσεις μαζί του όμως, καταλαβαίνεις γιατί κατάφερε αυτό που δεν θα μπορούσε να καταφέρει κανένας άλλος. Η ομορφιά της ταινίας, έγκειται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά λέμε όλη την ιστορία. Μια αληθινή ιστορία που κανείς δεν ξέρει τις λεπτομέρειές της.»

Μια ακόμη ιστορία που πολύ λίγοι γνωρίζουν, αφορά στον ίδιο τον σκηνοθέτη. Όταν ήταν 21 ετών και υπηρετούσε στον Στρατό, ο Ίστγουντ επέβαινε σε ένα αεροσκάφος του Ναυτικού «για να μεταβεί τσάμπα από το Σιάτλ στο Αλαμέντα», όπως λέει χαρακτηριστικά. «Είχε κακοκαιρία και το αεροσκάφος κατέπεσε λίγο έξω από το Πόιντ Ρέγιες της Καλιφόρνια κάπου στον Ειρηνικό. Θυμάμαι λοιπόν, να κολυμπάω προς την ακτή και να σκέφτομαι ‘Κανείς δεν θέλει να ζήσει μόνο μέχρι τα 21 του.’»

Ο παραγωγός και επί σειρά ετών συνεργάτης του Ίστγουντ, Τιμ Μουρ λέει, «Το συγκλονιστικό είναι ότι Κλιντ θυμάται ακριβώς πώς έγινε η προσυδάτωση – θυμάται ότι έπρεπε να εκκενώσουν γρήγορα το αεροσκάφος γιατί βυθιζόταν γρήγορα. Παρόλο που πιστεύω ότι δεν αποτέλεσε κριτήριο για την επιλογή της ταινίας, οι ομοιότητες του ξύπνησαν πολλές αναμνήσεις και η ιστορία «μίλησε» στην καρδιά του.»

Παρόλο που δεν εξισώνει την εμπειρία του με αυτή των επιβατών και του πληρώματος της πτήσης 1549, αποτέλεσε καλή βάση για την προετοιμασία του. «Υποθέτω ότι αν βρισκόμουν σε μια παρόμοια κατάσταση,» λέει ο Ίστγουντ, «ως πιλότος είναι πιθανότερο να επιχειρούσα μια προσυδάτωση, παρά να πήγαινα κάπου αλλού χωρίς αεροδιάδρομο. Ο Sully γνώριζε καλά την περιοχή. Ήξερε από πού θα έρχονταν τα ελικόπτερα και τα διασωστικά και επέλεξε το κατάλληλο σημείο ώστε να τους προσεγγίσουν όσο το δυνατόν συντομότερα. Δεν είναι ότι το προσθαλάσσωσε στη μέση του ωκεανού όπου δεν θα τους έβλεπε κανείς.»

«Παν μη χείρον βέλτιστον,» λέει ο ίδιος ο Κυβερνήτης Σαλενμπέργκερ. Έχοντας χάσει και τους δύο κινητήρες του Α320, μέσα σε λίγη ώρα αποφάσισε ότι ο ποταμός Χάντσον, ανάμεσα στο Νιου Τζέρσι και το Γουέστ Σάιντ του Μανχάταν ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή. «Δεν υπήρχε κανένα άλλο σημείο στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, με επαρκές μήκος και πλάτος ή με κατάλληλη επιφάνεια για να προσγειώσεις ένα αεροσκάφος.»

Επτάμιση χρόνια αργότερα και έχοντας πλέον τη δυνατότητα να πάρει απόσταση από τα γεγονότα, λέει «Η ιστορία είναι συναισθηματικά πολύ φορτισμένη γιατί συνέβη σε μια περίεργη στιγμή της ιστορίας: είχε προηγηθεί η ενάτη Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ είχαν στρατό στη Μέση Ανατολή, είχε ξεσπάσει η οικονομική κρίση του ’08… ο κόσμος ήταν γενικά ανήσυχος. Το γεγονός ότι συνέβη ό,τι συνέβη στο Μανχάταν και επιβιώσαμε όλοι, πιστεύω ότι έδωσε ελπίδα στον κόσμο, ακόμα και σε αυτούς που δεν είχαν λόγο να ενδιαφέρονται για τη συγκεκριμένη πτήση.»

Η ομάδα παραγωγής όχι μόνο έκανε σχεδόν εξ ολοκλήρου τα γυρίσματα στη Νέα Υόρκη, αλλά επεδίωξε να αξιοποιήσει και αρκετούς από τους πολίτες της που έζησαν από κοντά την ιστορία. Έτσι, χρησιμοποίησε πολλούς από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη διάσωση. Εκατοντάδες διασώστες, μέλη του Ερυθρού Σταυρού και εθελοντές επέστρεψαν στο ίδιο σημείο για να αναπαραστήσουν τις δικές τους ηρωικές πράξεις εκείνης της ημέρας, ενισχύοντας αυτό που είπε ο Σαλενμπέργκερ: ένα θετικό αποτέλεσμα δεν οφείλεται αποκλειστικά στην αποφασιστικότητα και τις πράξεις του ενός, αλλά στη γενναιότητα των πολλών.

 

SULLY

Κι αν δεν τα κατάφερνα; Αν έθετα

σε κίνδυνο τις ζωές όλων αυτών των επιβατών;

 

Ο Κυβερνήτης Τσέσλι «Sully» Σαλενμπέργκερ ξεκίνησε να πετάει στα 14 χρόνια του, «όταν ψήλωσε αρκετά ώστε να μπορεί να βλέπει έξω από το κόκπιτ,» λέει ο Τομ Χανκς. Φοίτησε στην Ακαδημία της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και υπηρέτησε ως πιλότος μαχητικών για πέντε χρόνια. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του σμηναγού και συνέχισε την καριέρα του ως πιλότος εμπορικών αεροσκαφών. «Πρόκειται για έναν επαγγελματία πιλότο,» συνεχίζει ο ηθοποιός. «Αν τις προσθέσουμε, πρέπει να έχει περίπου 20.000 ώρες πτήσης ως πρώτος κυβερνήτης. Αυτό σημαίνει πολλές απογειώσεις, προσγειώσεις, ελέγχους οργάνων και κάποιες λιγοστές και σπάνιες δύσκολες και άβολες στιγμές.»

Τίποτα όμως, από όσα συνέβησαν εκείνα τα 208 δεύτερα δεν έμοιαζε με όσα είχε ζήσει. Οι πιλότοι προετοιμάζονται για ό,τι μπορεί να συμβεί εν ώρα πτήσης, ο Sully όμως βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του. «Ένα σμήνος χηνών κόλλησε στους κινητήρες και τους έθεσε εκτός λειτουργίας. Ξαφνικά βρέθηκε να πετάει χωρίς κινητήρες με 155 ανθρώπους στο αεροσκάφος. Ευτυχώς που είχε 20.000 ώρες πτήσης στο ενεργητικό του,» λέει ο Χανκς.

Ο ρόλος του Sully ήταν κάτι που ο περιζήτητος Τομ Χανς δεν μπορούσε να αρνηθεί, παρόλο που είχε αποφασίσει να κάνει ένα διάλειμμα. «Και ξαφνικά διαβάζεις ένα σενάριο τόσο ενδιαφέρον αλλά και τόσο απλό που αποτελεί το τέλειο κράμα χαρακτήρα και διαδικασιών,» λέει. «Είμαι εξίσου ανταγωνιστικός με κάθε ηθοποιό, οπότε ήξερα ότι ήθελα τουλάχιστον να προσπαθήσω, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία έξι χρόνια δουλεύω συνέχεια. Ήταν κουραστικό, αλλά κάτι ο ρόλος, κάτι ο κύριος Κλιντ Ίστγουντ… Αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα να αφήσω αυτή την ευκαιρία να με προσπεράσει.»

Παρά το γεγονός ότι είναι η πρώτη συνεργασία τους, ο Ίστγουντ λέει ότι ο Χανκς ήταν ένας από τους πρώτους που σκέφτηκε για τον ρόλο. «Εκείνη την εποχή όμως, είχε μόλις ολοκληρώσει τα γυρίσματα μιας ταινίας και πιστεύαμε ότι δεν θα δεχόταν. Όταν όμως, διάβασε το σενάριο, του άρεσε και αποφάσισε να το κάνει.»

Παρά τον ευχάριστο χαρακτήρα του στο πλατό, ο Χανκς παραδέχεται πως όταν ενσαρκώνεις έναν πραγματικό χαρακτήρα «σε πιάνει φόβος. Λες ‘δεν θα ακουστώ σαν αυτόν, δεν θα του μοιάζω. Ελπίζω να καταφέρω να αποδώσω κάτι από τον χαρακτήρα του, από την προσωπικότητά του, το κύρος και τη γοητεία του’, όποιος και αν είναι αυτός ο άνθρωπος.»

Για να καταφέρει να ενσαρκώσει τον ρόλο σωστά, ο Χανκς κλήθηκε να ξαναζήσει τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του Sully ώστε να αποκτήσει την γρήγορη αναλυτική σκέψη του πιλότου που τον βοήθησε να διαχειριστεί μια φαινομενικά ανεξέλεγκτη κατάσταση.

Τον ρόλο του συγκυβερνήτη Τζεφ Σκάιλς ανέλαβε ο Άαρον Έκχαρτ,  ο οποίος παραδέχεται ότι επηρεάστηκε βαθιά από το σενάριο. «Είχε καταπληκτική δομή. Το σκάφος έχασε τους κινητήρες μέσα σε 3,5 λεπτά από την απογείωση. Πώς το κάνεις αυτό ταινία;»

Για να προετοιμαστούν, ο Σαλενμπέργκερ εξήγησε στους ηθοποιούς τι ακριβώς έκανε εκείνες τις στιγμές. Οι πρώτες τρεις σκέψεις του – μέσα σε δευτερόλεπτα – ήταν δυσπιστία, άρνηση και αποδοχή. Τους είπε ότι αυτές οι τρεις σκέψεις οδήγησαν σε τρεις αντιδράσεις: στην επιβολή αυτοελέγχου, στη σωστή ιεράρχηση κινήσεων και στη διαχείριση του προβλήματος, έτσι ώστε να μην κάνουν περιττά πράγματα αλλά μόνο τα αναγκαία προκειμένου να λύσουν τα προβλήματα, ένα ένα, στον λιγοστό χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους.

Αυτό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, όπως άλλωστε δεν το γνώριζαν και οι πρωταγωνιστές, είναι ότι ο Sully και ο Σκάιλς, που συνεργάστηκαν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, γνωρίστηκαν λίγες μέρες πριν τη μοιραία πτήση.

Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα και ο Έκχαρτ επικοινώνησε με τον Σκάιλς. Ο πιλότος λέει σχετικά, «μιλήσαμε για αρκετή ώρα και μου έκανε πολλές ερωτήσεις για τη δουλειά μου. Με ρώτησε όχι μόνο γιατί θέλησα να γίνω πιλότος αλλά και γιατί συνέχισα να πετάω μετά από εκείνη την ημέρα.»

«Ο Τζεφ μου είπε ότι το βασικότερο ήταν πως είχαν τον έλεγχο του αεροσκάφους καθ’ όλη τη διάρκεια. Ήξεραν ότι θα καταφέρουν να το προσυδατώσουν με ασφάλεια. Επίσης μου μίλησε για το πόσο δύσκολο ήταν για αυτούς το μετά: στρες, έλλειψη ύπνου, απώλεια όρεξης, εκνευρισμός… Κράτησε δύο-τρεις μήνες, έκαναν ψυχανάλυση και το ξεπέρασαν. Πετάει μέχρι σήμερα και έχει γίνει κυβερνήτης.»

Και οι δύο ηθοποιοί πριν την έναρξη των γυρισμάτων πέρασαν αρκετές ώρες σε προσομοιωτές πτήσης. «Παρόντες ήταν και ο Κυβερνήτης Σαλενμπέργκερ και ο κύριος Ίστγουντ,» λέει ο Έκχαρτ. «Οι πιλότοι δείχνουν πολύ χαλαροί, είναι λες και βρίσκονται σπίτι τους. Ήταν σημαντικό για εμάς να το αποδώσουμε αυτό.»

Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους, οι πρωταγωνιστές έμαθαν ότι εκείνη την ημέρα την απογείωση την είχε κάνει ο Σκάιλς, δεδομένου ότι οι συγκυβερνήτες πρέπει να κάνουν έναν προγραμματισμένο αριθμό απογειώσεων προκειμένου να προαχθούν σε κυβερνήτες. Όπως και στην ταινία, ο Σαλενμπέργκερ πήρε το πηδάλιο μετά την επίθεση των πουλιών, έχοντας περισσότερες ώρες πτήσης στο ενεργητικό του.

 

SULLY

Θέλω να ξέρεις ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.

 

LORRIE

Φυσικά. Τους έσωσες όλους.

 

Έχοντας επιβεβαιώσει ότι όλοι οι επιβάτες είναι σώοι και αβλαβείς, βλέπουμε τον Sully να βγάζει το κινητό του και να τηλεφωνεί στη σύζυγό του στην Καλιφόρνια. Δεν έχει ακόμα πληροφορηθεί το γεγονός και θορυβείται όταν την διαβεβαιώνει ότι είναι καλά.

Η Λόρα Λίνεϊ, που την ημέρα του ατυχήματος βρισκόταν στην Νέα Υόρκη, ανέλαβε τον καίριο ρόλο της Λόρι Σαλενμπέργκερ πριν ακόμα διαβάσει το σενάριο μιας και είχε συνεργαστεί με τον Ίστγουντ στο “Absolute Power”.

Η Λόρι Σαλενμπέργκερ ενθουσιάστηκε με την επιλογή της ηθοποιού που θα την ενσάρκωνε. «Είναι καταξιωμένη ηθοποιός και όταν μου είπαν ποια θα με ενσαρκώσει, ενθουσιάστηκα.»

Η Λίνεϊ εντυπωσιάστηκε από τον τρόπο που η Λόρι διαχειρίστηκε συναισθηματικά όλα όσα συνέβαιναν στον σύζυγό τους στην άλλη άκρη της Αμερικής και τους δημοσιογράφους που είχαν κατασκηνώσει έξω από το σπίτι της.

«Μέσα σε μια στιγμή, η ζωή τους άλλαξε δραματικά. Η μόνη επικοινωνία με τον σύζυγό της είναι μέσω τηλεφώνου. Είναι δύσκολο να το φανταστείς αυτό… Να ξέρεις τι έχει περάσει, ότι έζησε μια τόσο τραυματική εμπειρία και να μην μπορείς να τον δεις για πολλές μέρες… Έτσι απλά τον ακούει στο τηλέφωνο και τον βλέπει στην τηλεόραση.»

Στην ταινία, μετά την προσυδάτωση ο Sully απασχολείται κατά κύριο λόγο από το NTSB. Στην πραγματικότητα, η ακροαματική διαδικασία έγινε 18 μήνες αργότερα. Ο σκηνοθέτης αποφάσισε να λόγους δραματουργίας να συμπτύξει χρονικά τα γεγονότα προκειμένου να παρουσιάσει την ιστορία μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο.

Τα μέλη του συμβουλίου ενσάρκωσαν ο Μάικ Ο’Μάλεϊ (Τσαρλς Πόρτερ), ο Τζέιμι Σέρινταν (Μπεν Έντουαρντς) και η Άνα Γκαν (Ελίζαμπεθ Ντέιβις). Ο Χολτ ΜακΚάλανι ενσαρκώνει τον εκπρόσωπο του σωματείου των πιλότων και ο Κρις Μπάουερ τον αντιπρόσωπο της US Airways, Λάρι Ρούνεϊ.

Τις τρεις αεροσυνοδούς που επέβαιναν στη μοιραία πτήση – Σίλα Ντέιλ, Ντόνα Ντεντ και Ντορίν Γουέλς – ενσαρκώνουν οι Τζέιν Γκάμπερτ, Άνν Κιούζακ και Μόλι Χάγκαν. Τον Πάτρικ Χάρτεν, τον ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας που έλαβε το σήμα κινδύνου και προσπάθησε να βρει ένα κατάλληλο σημείο για προσγείωση, τον υποδύεται ο Πατς Ντάραγκ.

Στην ταινία αποτυπώνονται όχι μόνο οι τρομακτικές στιγμές που έζησαν όλοι όσοι επέβαιναν στο αεροσκάφος, αλλά και οι ηρωικές προσπάθειες όσων έσπευσαν να απομακρύνουν τους επιβάτες από τα παγωμένα νερά του ποταμού. Μάλιστα, η ομάδα του Ίστγουντ προσπάθησε να χρησιμοποιήσει στην ταινία όσους περισσότερους μπορούσε. Μεταξύ αυτών  είναι και ο Πλοίαρχος Βίνσεντ Πίτερ Λομπάρντι, επικεφαλής του φέρι Thomas Jefferson.

Ο αξιωματικός Μάικλ Ντιλέινι και ο Αστυνόμος Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, από την Ομάδα Διάσωσης Αέρος/Θαλάσσης της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, συμμετείχαν και αυτοί στην ταινία εκτελώντας αρκετές από τις επικίνδυνες σκηνές. Οι πραγματικοί πιλότοι Λάρι Γκάθρι, Λούσι Γιανγκ, Λόρι Κλάιν και Τζον Γουίτεν εμφανίζονται στην ταινία ως χειριστές του προσομοιωτή πτήσης.

 

ΤΣΑΡΛΣ ΠΟΡΤΕΡ

Η δουλειά μας είναι να ερευνήσουμε πώς κατέληξε

ένα αεροσκάφος μέσα στον ποταμό Χάντσον.

 

ΤΖΕΦ ΣΚΑΪΛΣ

Πάνω στον ποταμό Χάντσον.

 

Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας γυρίστηκαν στη Νέα Υόρκη. Ο Ίστγουντ συνεργάστηκε στενά με τον διευθυντή φωτογραφίας Τομ Στεμ, τον εκτελεστή παραγωγής Τζέιμς Τζ. Μουρακάμι, την ενδυματολόγο Ντέμπορα Χόπερ και τον μοντέρ Μπλου Μάρεϊ.

Τα πλάνα με τις αντιδράσεις του κόσμου βλέποντας το αεροσκάφος να προσγειώνεται γυρίστηκαν στην γέφυρα Τζορτζ Ουάσινγκτον στο Άπερ Γουέστ Σάιντ, το Time Warner Center και στο Columbus Circle.

Τα πλάνα που δείχνουν τον Sully να πηγαίνει προς το μοιραίο αεροσκάφος γυρίστηκαν στο LaGuardia και η σκηνή όπου περπατά με τον Σκάιλς και μιλούν στην Πέμπτη Λεωφόρο, μεταξύ 55ης και 57ης οδού.

Το πιλοτήριο του Α320 κατασκευάστηκε στα στούντιο της Warner Bros. Επειδή στο Χόλιγουντ δεν υπάρχουν πολλές δεξαμενές νερού που να μπορούν να «φιλοξενήσουν» ένα αεροσκάφος 43 μέτρων, η ομάδα παραγωγής χρησιμοποίησε αυτή της Universal στο Falls Lake.

Μετά το ατύχημα, η US Airways εξαγοράστηκε από την American Airlines, η οποία βοήθησε πάρα πολύ την ομάδα παραγωγής, παρέχοντάς τους ό,τι χρειάζονταν σε επίπεδο εξοπλισμού του αεροσκάφους.

 

SULLY

40 χρόνια στον αέρα, και στο τέλος

θα κριθώ από 208 δευτερόλεπτα.

 

Με την ταινία να πραγματεύεται θέματα όπως η ελπίδα, η γενναιότητα και η προσαρμοστικότητα, ο Ίστγουντ ήθελε η μουσική επένδυση της ταινίας να αντανακλά αυτό που έζησαν οι επιβάτες και το πλήρωμα της πτήσεις 1549 χωρίς όμως, το κοινό να χάσει κάτι από την κινηματογραφική εμπειρία. Ο Κρίστιαν Τζέικομπ και η The Tierney Sutton Band ανέλαβαν να εκτελέσουν το δύσκολο αυτό έργο. Ο Ίστγουντ μαζί με τους Τίρνεϊ Σάτον και Τζ. Μπ. Έκλ έγραψαν το τραγούδι “Flying Home”, το οποίο ακούγεται όταν οι πραγματικοί Sully, Λόρι Σαλενμπέργερ και άλλοι 50 από τους επιζώντες ξαναβρίσκονται στο Μουσείο Αεροπορίας στη Βόρεια Καρολίνα όπου εκτίθεται το μοιραίο Airbus, ως σύμβολο των ηρωικών πράξεων εκείνης της ημέρας.

Ο άνθρωπος που κρατούσε το πηδάλιο και καθόρισε τη μοίρα 155 ανθρώπων στις 15 Ιανουαρίου 2009, μιλάει για συλλογική προσπάθεια και όχι προσωπική επιτυχία και είναι χαρούμενος που η ταινία περνάει αυτό το μήνυμα. «Ο κόσμος συσπειρώθηκε ιδίαν πρωτοβουλία, και ο καθένας έκανε άριστα τη δουλειά του. Και αυτό μας έσωσε τη ζωή,» λέει ο Κυβερνήτης Σαλενμπέργκερ. «Πιστεύω ότι εκείνη την ημέρα και εκείνη την πτήση γι’ αυτό θα τις θυμόμαστε. Έχουμε πολλά για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες.»

Ο Ίστγουντ καταλήγει λέγοντας, «Ελπίζω η ταινία να δείξει ότι μια κακή συγκυρία μπορεί να έχει αίσιο αποτέλεσμα. Όταν κάτι πηγαίνει στραβά, υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Κυβερνήτης Σαλενμπέργκερ που θα ρισκάρουν τα πάντα – τον χρόνο, τον κόπο ακόμα και τη ζωή τους – για χάρη των άλλων. Μπορεί η ταινία να φέρει μόνο το όνομά του αλλά ουσιαστικά μιλάει για τον καλύτερο εαυτό που κρύβουμε όλοι μέσα μας.»

 

*

Στις 15 Ιανουαρίου του 2009

πάνω από 1.200 όργανα σωμάτων ασφαλείας

και 7 φέρι με 130 επιβάτες έσπευσαν στο σημείο

και διέσωσαν τους επιβάτες και το πλήρωμα της πτήσης 1549.

Οι καλύτεροι της Νέας Υόρκης ένωσαν τις δυνάμεις τους.

Χρειάστηκαν μόνο 24 λεπτά.

Facebook

Likebox Slider Pro for WordPress