Όχι ο τόπος αλλά ο τρόπος

Πολλές φορές κουβαλάμε μέσα μας και όσα δεν μπορούμε να κατακτάμε και να χωράνε έξω μας. Π.χ του Άγιους Τόπους, τα ιερά σπήλαια, τις κορυφές των Άλπεων, τα διάσημα Μουσεία, τους ιστορικούς χώρους, τις μεγάλες μορφές της ανθρωπότητας, τα μεγάλα επιτεύγματα της οικουμένης και πολλά άλλα γεγονότα, που δεν είναι δυνατόν να τα έχουμε απ’ έξω, αισθητά χωροχρονικά.

Μπορούμε όμως να τα κατέχουμε μέσα μας εσωτερικά, βαθιά, πνευματικά, ψυχικά. Τότε μάλιστα τα κατέχουμε πολύ πιο ουσιαστικά. Συναποτελούν τη βαθύτερη υπόσταση μας. Τη βαθύτερη ταυτότητα μας την προσδιορίζει η εσωτερικότητα μας, Ο τρόπος και όχι ο τόπος της ζωής μας. Μετράει η ποιότητα μας. Μπορεί να ζούμε σε ένα τόπο όχι και τόσο αξιόλογο, ίσως και κακόφημο, όπως π.χ ο Χριστός στην κακόφημη Ναζαρέτ, και όμως με τον τρόπο και την στάση ζωής μας, να αναδείξουμε και όχι να μας αναδείξει ο τόπος.

Ο Αδάμ και η Εύα ήταν στον ωραιότερο τόπο της Γης, στον Παράδεισο, και όμως με τον τρόπο και την στάση ζωής τους, έπεσαν στου διαβόλου την άβυσσο. Προτίμησαν να ακούσουν τις συμβουλές του διαβόλου και όχι του Πλαστουργού τους. Προέχει λοιπόν ο τρόπος και όχι ο τόπος. Τον τόπο τον αναδεικνύουμε εμείς με τον τρόπο της ζωής μας. Οι άγιοι μάρτυρες με τη ζωή τους αγίασαν ακόμα και τις φυλακές, όπως ο Άγιος Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη.

Ιδιαίτερα ο Χριστός, με την Αγία Του ζωή, ανέδειξε τους Άγιους Τόπους. Μακάρι να αγιάζουμε και εμείς τους τόπους που ζούμε. Τότε θα γεμίσει η Γη με Αγίους Τόπους. Αυτό θα είναι και το μεγαλείο της ζωής, γιατί θα είναι εφαλτήριο για το ουράνιο εισιτήριό…

 

Τιμόθεος Κιλίφης

 

Facebook

Likebox Slider Pro for WordPress